Telecommunicatie
Sinds de jaren '80 van de vorige eeuw is de liberalisering van de Europese telecommunicatiemarkt een belangrijk onderwerp, dat veel stof heeft doen opwaaien. Logisch, want de telecommarkt is een van de eerste ‘nutssectoren’, waar de liberalisering werd afgedwongen. Pas later volgden andere infrastructuren, zoals de elektriciteits- en gasmarkt, het openbaar vervoer, de postmarkt en de kabelsector. Hoofddoelstelling van het liberaliseringsproces is dat concurrentie zal leiden tot meer efficiëntie: lagere prijzen, lagere kosten, hogere productiviteit. In de tweede plaats ontbrak bij overheidsmonopolies vaak de prikkel tot technische vernieuwing (innovatie ontstaat pas bij voldoende concurrentie). Tenslotte gaat het om een betere prijs-kwaliteit-verhouding en meer keuzevrijheid voor de consument. Bij het proces van liberaliseren en privatiseren moeten een aantal publieke belangen worden zeker gesteld, zoals bijvoorbeeld universele dienstverlening, leveringszekerheid, kwaliteit, milieu, veiligheid, een doelmatige marktordening en doelmatig toezicht. Deze zijn met name geregeld in de Telecommunicatiewet. Ook internationale factoren spelen een rol. Met name in de verdeling van unieke, schaarse nummers zoals telefoonnummers en IP-adressen.
|
 |
